TOR Songfestival 2019; een swingend sfeervol feestje met een scherp randje

TOR Songfestival 2019; een swingend sfeervol feestje met een scherp randje

TOR was de 31e augustus “the place to be”! Voor wie het ontgaan is, het gaat in dit wedstrijdverslag om de TOR songfestival “contest”. De worsteling, strijd om wie letterlijk het hoogste lied binnen TOR kan zingen. Voor een keer gaat het dus niet om de haantjes en hennetjes van de wedstrijdbaan.

Het was zaterdagavond rond achten een gezellige oploop bij ons clubhuis van deelnemers en toeschouwers. Het was wel een vreemde groep deels bestaande uit vrolijk uitgedoste, uitgelaten mensen en een deel dat werd gevormd door een lang lint van vermoeid ogende, in ganzenpas voortsjokkende, aspirant Vidarleden. Afgelezen aan hun lome houdingen, bevlekte witte broeken en smoezelige stropdassen was deze groep bezig met hun ontgroening, dit onder begeleiding van gewichtig met wandelstokken zwaaiende en druk gebarende ouderejaars. Een typisch jaarverschijnsel dat zich elk jaar bij onze buren afspeelt. Zo te zien waren de feutjes wel blij om uitgelaten te worden uit hun zelf gegraven kuil, een kuil waarin ze uren achtereen op hurken de dril van schreeuwerige drankliederen en het aanleren van andere Vidar-mores ondergaan en helaas meestal de rest van het jaar te moe zijn om te roeien.

Wij, de Toreanen, waren dan ook blij dat we ons versierde en gezellige clubhuis binnen konden voor ons eigen festijn zonder veel poeha. Vijf dappere groepen hadden zich ingeschreven en aan hun uitdossingen te zien hadden ze er echt werk van gemaakt, dat beloofde wat.

De presentator van de avond had goed opgelet hoe het bij het Eurovisie songfestivals er in het echt aan toe gaat. Gehuld in een breedvallende extravagante roze en wollige(dek)mantel vormde Joost het centrum, de aan-elkaar- pratende en entertainende spil van de feestavond. Op vakkundige en humoristische wijze wist hij aan de deelnemers hun achtergronden en pikante details te ontfutselen waarmee hij getuigde van veel belangstelling voor intieme details, dit tot groot vermaak van het publiek. Zijn Publieksparticipaties en verzoeknummer acties maakten diepe indruk. Dat het hard werken was dat was te zien aan de constante stroom van vocht die van zijn hoofd en uit zijn oksels de hele avond door bleef stromen (tip: volgende keer wat minder bont en meer tanga Joost?!)

Het spits werd afgebeten door het duo Theo en Thea, een tweetal dat overduidelijk de enige originele artiesten waren die niet deden alsof maar het gewoon waren. Dat ze hun pilletjes niet helemaal goed ingenomen hadden werd helemaal goed gemaakt door hun pure uitstraling en onschuld. In dat opzicht had ik wel met hen te doen, de rest van de deelnemers hadden duidelijk meer last van lelijke streken waarover later meer.

Israël had als inzending Halleluja ingestuurd en de oogverblindende en schitterend geklede zangeres wist met haar groep Milk and Honey iedereen goed in een vredelieve meedeinende stemming te brengen. Helaas leverde dat bij het “may I have your votes please” bij Palestina 0 punten op waarmee zij eigenlijk meteen al buiten de prijzen vielen (het leek tussen hen niet helemaal te roeiboteren, wat meer voorbereidende diplomatie was misschien niet onverstandig geweest).

Onze Nederlandse roeivriendinnen brachten een grote troef in. Hun gewaagde en figuur- accentuerende kleding trok direct de volle aandacht van het publiek wat tot groot enthousiasme leidde. Het Dinge-a-dongen klonk nog lang na zelfs nadat ze op het podium ruimte hadden gemaakt voor een heel verrassende deelnemer die zelden te horen is buiten Vaticaanstad.

De Heilige Vader had een sterke delegatie gestuurd met de zusters Waldolala, Serpentina, Secretia, Ironica, Tricolora, novice Eva dit onder leiding van zuster Vocalia. Joost toonde veel interesse voor de onderliggende kleedgewoontes van de dames waaruit overigens al snel bleek dat er onder de vroomheid meer ondeugd zat dan vermoed. Zuster Vocalia hield de ontboezemingen niet onder controle waarna als snel duidelijk werd dat de disciplinaire maatregelen uit meer zou bestaan dan wat Weesgegroetjes en Onzevaders. Het devoot ingezette “I will follow Him” mondde al snel uit in een hele “Sister Act” waarmee de schwung er zaterdagavond helemaal in kwam te zitten.

Ierland met The Dubliners had dan ook een goed opgewarmd publiek en met het inzetten van “The Wild Rover” ontstond een muzikaal 1-2tje met het publiek. Dit leverde niet alleen veel sympathie maar ook dorstige kelen op waarmee de bar echt blij was.

Terwijl de beentjes losgegooid werden op de vloer kwam het uitbrengen van de stemmen op gang. Onder streng toezicht werden de punten in stembussen gestopt en leek niets meer een soepele afloopt van het songfestival en een feestelijke voortzetting in de weg te staan.
Echter, voor sommigen bleek winnen belangrijker te zijn dan deelnemen. Helaas moest door de jury, tot onthutsing van de aanwezigen, na de prijsuitreiking alsnog vastgesteld worden dat er op wel heel slimme wijze gefraudeerd was.

Het op deze wijze niet willen winnen leidde tot het terugtrekken zodat het Teach-Out werd en met ruilen van de grote fles bubbels voor een kleintje werd het vergeven en vergeten. Al moeten we niet vergeten te concluderen dat ook TOR leden maar gewone mensen zijn.

De zusters van Liefde bleken hun roeping goed te verstaan, namen het vergevingsgezind en sportief op. De Heilige Vader gaf in een nagekomen bericht aan dat Zijne Heiligheid de 1e prijs opdraagt aan de goede organisatie en de initiator van de avond, waarvoor hulde.

Voor diegenen die het gemist hebben; op de TOR Facebook pagina staan sfeerplaatjes. Ik kijk al uit naar volgend jaar, het “TOR songfestival the place to be in 2020”!

Jullie verslaggever ter plaatse Ruud Wolberink

Foto’s: Jan Hein van Ras


Zoeken

Archief

Inloggen