Vogalonga 2017 – Tor 3

Vogalonga 2017 – Tor 3

Begin maart een telefoontje van Lucia “ik wil graag een boot vol krijgen voor de Vogalonga in Venetie. Vind je het leuk om mee te gaan? Een toertocht van ongeveer 30 km in Pinksterweekend…” Ik hoef er niet lang over na te denken en weet nog iemand die vast wel mee wil. Annebert sluit al snel aan. We weten dan ook dat er nog 2 andere boten gaan, met 1 groep van 6 personen. We vragen Mandy of ze met ons mee wil varen. “Fijn, dan hebben we een ervaren roeier en stuur aan boord”. Dat geeft ons, enigszins beginnende roeiers (2 jaar Wilhelminakanaal), genoeg vertrouwen om er echt voor de gaan en het 5e bemanningslid te vinden. Linda sluit met veel enthousiasme aan en kijken we uit naar het weekend van 4 juni.

Venetië is al een feest op zich; de twee dagen voor de tocht genieten we van de sfeer, de mensen (we kunnen nog gewoon lopen op het San Marcoplein), het water en het lekkere eten. We voelen ons een beetje Venetiaans als we ’s ochtends de luiken open doen en we de overbuurvrouw, die haar plantjes water geeft, met een “bongiorno” kunnen begroeten. Zaterdag staat in het teken van de voorbereiding van de tocht. Redelijk op tijd ontmoeten we elkaar (15 vrouw sterk) in de stadstuin en inspecteren we een mogelijke plek om de boten neer te leggen. Deze zijn namelijk door de Bowa (botenwagen) op het eiland Lido gebracht. De vraag is of we, na het opriggeren en afplakken, de boten alvast naar  Venetië gaan roeien.


Van het begin af aan is het eigenlijk al duidelijk dat dat het niet gaat worden, ook al doen wij, de roekies, nog een voorzichtige poging bij de stemming om het wel te doen. We verdelen liever de inspanning een beetje. Nu wordt het zondag 10 km naar de start, 34 km tocht en 10 km terug. Er bekruipt ons een zekere spanning. “Gaan we dat redden?”. Na een gezellige gezamenlijke lunch gaan de groepen uit elkaar en bereidt ieder zich op hun eigen manier voor. Wij besluiten om met de watertaxi het eiland Burano te gaan bekijken en om te zien hoe ver het “verste punt van de tocht ligt”. Terug op Venetië doen we de inkopen voor zondag (bananen, veel water en mueslirepen), eten we ergens een lekkere pasta en duiken we bijtijds ons bed in. De wekker gaat om 04.00 uur.

Met de eerste watertaxi naar het Lido, met schemer stappen we op, een vroege werker wenst ons succes, we zien de stad langzaam in de zon komen en de gezonde spanning neemt toe. Boten in het water, instappen en gaan …. Met Mandy als stuur roeien we gezamenlijk over mooi vlak water naar Venetië. We zijn er voor we er erg in hebben. Steeds meer boten, in allerlei vormen en maten verzamelen zich, het wordt steeds drukker. En dan om 08.30 het startsein: twee grote “kanonsschoten” en de klokken die gaan beieren, een gezamenlijke schreeuw over het water. Kippenvel! Wat een spektakel, wat bijzonder, wat een bijzonder moment.

Genoeg om over de tocht te vertellen, vraag het ons maar. Burano is dichterbij dan we dachten; in Murano stappen we even uit (de ruggen strekken). Eén van de andere boten houdt ons in het vizier. Dat is fijn te weten. Dan het Canal Grande in: wat was dat super! Zoiets als de Via Gladiola in Nijmegen of Leeuwarden bij de Elfstedentocht. Annebert stuurt ons met rust door de chaos (er komen alweer boten terug en stuurboordswal houden, is hier niet van toepassing). Vlak voor het San Marcoplein worden we omgeroepen en vangt Lucia vakkundig de toegegooide medailles. We zijn er! We hebben het gehaald! Gaaf! Super! Top! En eerlijk gezegd zijn we niet echt total loss. Maar dan …

Er staat een behoorlijke wind, het water golft, de vaporetto’s varen weer, we moeten nog 10 km. Samen met de andere boot varen we naar het Lido, In overleg kiezen we de zekere route, die langer is dan de ochtend. De eerste paar km’s gaan nog wel, maar door de straffe wind, verlijeren we als we even een pauze nemen en wordt het door de golven steeds zwaarder. Ik blijf maar denken aan de aanwijzing van onze ervaren Mandy “benen en hangen”, die als slag behoorlijk hard voor ons werkt. Langs de kust van het Lido, er lijkt geen eind aan te komen. Ruggen, konten, hoofden doen zeer. “Waar staat die bowa??”. Mij lukt het niet meer zonder af en toe diep te zuchten. En dan eindelijk we zijn er en willen we zo snel mogelijk de boot uit. Gelukkig zijn de anderen al op land en wordt met vereende kracht onze boot aan wal gebracht. Afriggeren, duktape eraf en op de botenwagen. Op naar een terras voor een biertje. We hebben de Vogalonga gedaan en gehaald (zelfs meer dan dat) en een heel bijzonder weekend gehad. 

Mocht je een beetje een beeld willen krijgen, zoek via youtube op “Vogalonga 2017”. Zelf meemaken is natuurlijk veel leuker, voor toekomstige Vogalonga-ers een paar tips:

  • Is handig om vooraf een keer een lange afstand te roeien;
  • als je nog niet ervaren bent, zoek een bootsamenstelling met minimaal 1, liever 2 wat meer ervaren roeiers;
  • de boot overvaren op de zaterdag zeker te overwegen, neem daarvoor dan oude gympies of waterschoenen mee en kijk of er mensen zijn die je eventueel willen helpen met het op de kant krijgen van de boot.

We hebben van elkaars gezelschap genoten, we hebben Venetië op een bijzondere manier leren kennen en we hebben een spectaculaire roeitocht achter de rug. Bedankt Annebert, Linda, Lucia en Mandy!
Saskia

 


Archief