In memoriam: Marion Somers

In memoriam: Marion Somers

 

Marion

 

Met wapperende haren kwam ze op zaterdagochtend op haar fiets de bocht om gevlogen. Altijd te laat zeiden we dan tegen elkaar. Om 9.45 uur fietsen we richting TOR.

Langs het kanaal? Of via het Leypark? Ik vond het toch veel fijner toen jullie me nog kwamen ophalen, zei ze dan. Voor 2013 deden we dat ook, met de auto, want ze woonde toch op de route.

Maar sinds we verhuisd zijn, fietste Marion langs ons. In april 2010 wilde ze starten met roeien en had ingeschreven bij de kennismakingsles bij TOR. Wij ontmoetten haar daar.

Ik moet iets doen zei ze, want mijn vriend is net overleden, ik moet eruit.

Helaas had TOR toen pas plaats in de beginnersgroep in september 2010. Toen we bij VIDAR konden starten met een beginnerscursus boardroeien hebben we ons daar aangemeld.

Super is het hier, zei ze dan. De studenten legden voor ons de boot in en uit het water en na afloop dronken we soms een rosé tje. Maar we mochten niet blijven. Met frisse tegenzin keken we dan richting TOR, “moeten we echt daar naar toe?” Het is hier zo leuk met al die jonge mensen”. We leerden elkaar steeds beter kennen en genoten van haar sprankelende persoonlijkheid. Toen we najaar 2010 bij TOR begonnen met roeien, bleek Marion al veel mensen te kennen vanuit haar werkkring. De basis cursus was een bron van ergernis, iedere week een andere instructeur. Toen Marion met haar stuurvaardigheden een onvoldoende scoorde, was ze even ontroostbaar.

Maar ze hield vol. Na de cursus ging het echte roeien beginnen. Niet fanatiek, maar vooral genieten van de rust, de wolken, de watervogels en de mede roeiers. Ook schreven we in voor toertochten, super leuk vond ze dat.

Met haar makkelijk manier van omgang, maakte ze binnen TOR snel vrienden. De bardiensten met haar waren een feest. Bij de Moordregatta was het de sport om veel geld om te zetten voor onze club, maar….we moesten het ook leuk hebben. Marion was een ster om deze zaken te verenigen. Met de “tantrasliffer” app, hadden we onze vaste roeigroep. Niet zomaar een paar roeimaten, een betrokken en breed geïnteresseerde groep. Enigszins recalcitrant en luidruchtig verplaatsen we ons op de roeibaan.

Roeien met je ogen dicht, was een van de fijnere oefeningen. Maar er was ook tijd voor bijpraten, over het weer, de politiek, de luchten, boeken, wat houdt je bezig etc. Met Marion in de boot was het nooit saai.

Daardoor werden de roeimomenten onvergetelijk. Begin maart bleek Marion veel ernstiger ziek dan gedacht. Op dinsdag 30 mei is ze overleden, slechts 64 jaar.

TOR gaat een markant lid missen, sprankelend en verbindend en altijd weer met een positieve touch.

Jan-Willem en Walter


Archief