Drie TOR teams op de Lingebokaal

Drie TOR teams op de Lingebokaal

Op zaterdag 12 november vond de strijd om de Lingebokaal plaats. Volgens de site een “klassieker” voor ploegen die in het najaar een mooie en gezellige achtervolgingsrace willen starten. Na de Moordregatta leek dat een ideaal vervolg voor team TOR 2. Bovendien zou Roeivereniging Leerdam net als TOR de mooiste roeivereniging van Nederland zijn. Dat wilden we zelf dan wel eens zien. En met ons nog een TOR mannen- en een vrouwenploeg.

Marlon en Lianne haalden in het holst van de nacht onze stuur Manouk op. En Laura wachtte op een lift bij De Zwarte Leeuw. De toeristische route leidde ons over de dijk van Kedichem naar Leerdam. In het donker zag het bochtige wedstrijdparcours er goed uit.

De koffie smaakte boven verwachting en we aanvaardden de tocht naar de botenwagen. De mannen riggerden de Nagron op en wij de Gladiator. Uiteindelijk zaten alle riggers en schroefjes op de goede plek. Dat viel niet mee met bevroren vingers. Wat was het koud! Het ijs stond op de boten en op het vlot.


Het oproeien was niet alleen de eerste training samen met Manouk, maar ook onze eerste keer in deze boot. Het ging hartstikke goed. Voor we het wisten, waren we bij de start. We genoten nog wat van het natuurschoon en hadden het gezellig. Totdat de jassen uit moesten. KOUD! Te koud voor onze Speed Coach, die het twee minuten voor de start begaf. Weg technische ondersteuning. We waren aangewezen op onze routine. Back to basic.

De wedstrijd begon. Zes kilometer lang één soepele eenheid en perfecte cadans. Niets anders dan het geluid van 8 klippende riemen in de dollen, gelijktijdige in- en uitpik en de opzwepende commando’s van Manouk. Een snoek, een riem kwijt, het overkomt de besten. Het landschap trok in sneltreinvaart aan ons voorbij.

Daar was ie dan, de finish. Onze mede TORren haalden ons juichend in en namen wat foto’s, die mooie aanknopingspunten bieden voor coaching. Zij waren er al een half uur, zeiden ze.

Het clubhuis puilde uit. Honderdtachtig ploegen hadden zich ingeschreven voor de wedstrijd. Je moest dus lang wachten voordat je naar de wc’s en naar de douches kon. Maar er was taart, want Boris had heuglijk nieuws.

De wanden hingen vol met “Roeien is ook helpen” posters. Met oproepen om mee te helpen en mee te denken. Men zocht een penningmeester, coaches, begeleiding van de jeugd. Waar hadden we dat eerder gezien?

Op het terras maakten we tot slot nog een leuke ploegenfoto. Tevreden namen we afscheid en Lianne, Marlon en Laura konden lekker op tijd naar huis. Top-teamgenoten! Ik wachtte op TOR 1: Jolanda, Wilma, Dianne en Brigitte die in heat 3 zouden starten. In mijn regenbroek, truien, jas en TOR-muts, want nu was het mijn tijd om te sturen.

Zelfde verhaal. Oproeien, koud en ook gezellig. Wachten op de start met gymnastische oefeningen en klein onderhoud. En dan het moment suprême. Gas erop. Ik heb geprobeerd me aan alle voorschriften en de tips van Mandy te houden. Actief stil zitten op twee billen en de boordrand vasthouden. Met de coxbox experimenteren met verschillende stemgeluiden en stemvolumes. De binnenbocht nemen. En veel tellen. Het was een drukker veld dan in heat 1, dus volop oplopers en opgelopenen. Zoveel ervaring in de boot. Wat moet ik daar tegen zeggen? De dames trapten hun longen uit hun lijf, en waren de snelste TOR boot van de dag.

Een klein half uur later waren we weer in Leerdam. Boot op de wagen en weer tijd voor een kiekje. Er was geen plek in de herberg, dus we genoten buiten na, met een kop erwtensoep. Het was alweer donker toen we naar huis gingen. Als je geluk had, hoefde je niet al te lang te wachten voordat de tractorvrijwilligers de botenwagen voorreden.

Resten mij nog enkele regels om Manouk Vorselaars nogmaals hartelijk te bedanken. Vijftien jaar oud en dan op je vrije zaterdag om zes uur ’s ochtends klaarstaan om een stel clubgenoten, die je eigenlijk helemaal niet zo goed kent, te gaan sturen in Leerdam. Je bent een superstuur, bedankt!

Ingrid de Koning


Archief