Herfstsferen en November vieren, roeien op de Amstel

Herfstsferen en November vieren, roeien op de Amstel

Waar begin je aan als het de hele nacht door in flinke buien naar beneden komt en de temperatuur niet boven de 7, 8 graden ? In je eigen warme bed slaan de twijfels toe. Voor de klerenkast sta je te peinzen wat je aan moet gaan trekken, niet erg warm vandaag en ook nog nat, dat wordt dus een “lagenplan”.

Joost en Reinier halen we op bij de TOR bar en daarna rijden we weg. Op de botenwagen ligt eenzaam en alleen de Victorie 25. De sfeer is goed en ondanks het plenzen onderweg biedt buienradar hoop dat we de regendans gaan ontspringen. Bij RIC is het druk, we hebben het geluk een perfect plekje te vinden direct naast het clubgebouw, dat kan niet beter.

Na het opriggeren en afhalen van de startnummers blijft er niet veel anders over dan koffie drinken, eten, sfeer proeven en slinks naar andere roeiers kijken om hen te taxeren op waarde. Jonge potige honden en grijze veteranen doen hetzelfde. Net voor we het water op willen gaan is er een enorme bui. Het begint te dagen dat het nu echt moet gaan gebeuren, er is geen ontkomen meer aan de Novembervieren.

Michel Breedveld onze stuur, vandaag de redder in nood, weet van wanten. Het is nodig, bij ons is het wel even zoek , de tweede keer dat we in deze opstelling roeien, het water is onrustig, we komen niet goed vrij, het door de bochten sturen brengt ons uit balans.
De Victorie speelt met ons net als de eerste paar maanden dat we er mee roeiden, dat wordt overleven vandaag. Dat we hoog op het water liggen dat wisten we, maar dit is niet het mooie Tilburgse kanaal in de luwte en we zijn behoorlijk uit onze comfortzone.

Dat is precies waar we voor komen: leren echte wedstrijden te varen en de omstandigheden ondergeschikt maken aan ons roeien. Bij het inroeien worden we al zeiknat niet alleen van een buitje maar ook van de backsplash van onze eigen bladen, al gauw staat er een paar cm te klotsen bij mijn voeten. Het wachten en stilliggen leidt tot de nodige verzachtende onderkoelde humor. Ploegen roeien voorbij, hebben hun boot en zichzelf vaak veel beter onder controle en hun concentratie verraadt dat het hier op de Amstel om serieuze zaken gaat.

Vlak voor de start moeten de warme bovenstukken uit, de clubkleding moet getoond worden. De kamprechters zijn strikt en duidelijk. Korte mouwen, blote benen het staat wel stoer maar dat is het eerlijk gezegd toch niet helemaal bij 7 graden en nattigheid. Reinier en ik zijn jaloers op Angelico die een stralend wit thermohemd met lange mouwen aan heeft!

De start is vliegend, de eerst kilometer gaan snelheid en ritme goed. Dan gaat het tempo van 27 naar 30, onze haal wordt er niet beter van. Links en rechts is het een geduw en gewring om de beste koers tussen oplopende boten en opgelopen boten. Geklots van water, roeigeluiden, schreeuwende stuurmannen, veel indrukken waar we ons niet van af kunnen sluiten.

Michel is scherp, weet waar ruimte te geven en waar baan te houden. Een geweldige snoek in onze boot ligt deze half stil en onze tijd schiet met een halve minuut omhoog. Na het nodige gehannes waarbij van technisch goed roeien niet veel komt, duwen we onszelf toch weer een beetje in cadans, maar de 4 kilometer is bijna voorbij en de finishhoorn blaast onze race af. Bij het terugroeien krijgen we eindelijk het ritme en slag terug waar we op zoek naar waren, het houdt ons warm.

De zorg voor onze boot gaat voor en als die eenmaal weer op de wagen ligt zoeken we wat verkleumd de warme douches op. Het is een gezellig drukte in de kleedkamer en om ons heen zien we aan de strakke buikspierplankjes bij onze tegenstanders dat het bij de Novembervieren om competitief roeien gaat. Er zijn de nodige alfa mannetjes aanwezig al is hun tijd niet altijd evenredig aan hun volume. Maar allemaal hebben we op onze manier goed geroeid en zijn besmet door het roeivirus.

In onze dubbelvier categorie met 68 deelnemers (veteranen = vanaf de 27) deed de ploeg van Frans Göbel (1959), bekend als Keizer van de Amstel (won tussen 1983 en 1994 TWAALF keer de Head of the River in de skiff op een rij!) zijn reputatie eer aan. Roeiden twee minuten sneller dan wij (15.58 wat achteraf niet zo beroerd is als dat het voelde in de race) en vijf minuten sneller dan de langzaamste ploeg.

Sjoerd, ons aanstormend talent, roeide in een combinatie met Eem en Heumes naar de eerste plaats in hun veld van 16 jarigen, in het veteranen veld zouden ze daar tweede mee geworden zijn. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst ! ‘Onze’ Sjoerd gaat de tijd van zijn leven tegemoet, we gaan daar nog veel plezier aan beleven. Om een indruk te geven van de echt snelle roeiers: het hele A veld (de Nederlandse eliteklasse in het roeien) roeide onder de 13 minuten, de heren dubbelvier van Nereus met een strakke 12.22 aan top Daar heeft Sjoerd met zijn ploegje nog een minuutje harder te gaan (maar zeg nou zelf, 16 en dan dit al wegzetten dat is een topprestatie).

Op de terugreis wordt er uitgebreid nagepraat en is de conclusie dat we tevreden zijn met de stappen die we gemaakt hebben, er is nog veel uitdaging en plezier te verwachten. Voor mij was het 33 jaar geleden dat ik op de Amstel heb gevaren maar het was weer een geweldige belevenis en ervaring die ik alweer kwijt was in mijn geheugen. Het was al met al een lekker roeifeestje en…. wat is Nederland mooi vanaf het water!

Volgend jaar hopen we dat er meer Torrianen dit mee willen gaan maken. Inmiddels staat bij ons -vooralsnog in potlood- een kringetje om 19 maart; de Head of the River Amstel 8 km. Een beetje jeugdige overmoed na infectie door het roeivirus. We zijn vast niet de enigen die (nog) gaan genieten!?
En Michel… heel erg bedankt voor de stuur vaardigheden volgens ons een dikke S2, bij deze benoemd tot Kapitein-Generaal van de Amstel tot aan TOR!

Ruud Wolberink


Archief