1 NTO en een groot WK

1 NTO en een groot WK

Onze Martijn Broos was NTO op het WK in Rotterdam en vertelt hoe dat verliep.

Dit verhaal vertelt mijn ervaringen tijdens 11 dagen dat er in Rotterdam 3 WK’s tegelijk werden gehouden. Het geeft aan dat kamprechter zijn een gevarieerde, uitdagende maar vooral leuke bezigheid kan zijn. Mocht je na mijn verhaal ook denken; dat is leuk, daar wil ik onderdeel van zijn, spreek mij of een andere kamprechter aan en informeer naar de mogelijkheden. Evenementen zoals dit WK maar zeker ook regionale of nationale wedstrijden kunnen namelijk niet gehouden worden zonder kamprechters.

Maar nu eerst terug naar de dag dat het WK voor mij begon:

9 februari:
Ik ontvang een mailtje met als onderwerp “WK Rotterdam 2016”. Google heeft het maar direct gemarkeerd als potentieel spam. Wie gaat een kamprechter nu spam sturen om te adverteren met een WK in Rotterdam dit jaar? Na het lezen van de inhoud word ik enthousiast. 3 WK’s in één evenement in Nederland. Het blijkt uniek te zijn dat ze alle 3 tegelijk worden gehouden. De e-mail legt al veel uit. De nationale kamprechters worden de NTO’s genoemd (National Technical Officials). De internationale juryleden zijn de ITO’s (International Technical Officials). En beiden zijn nodig om dit evenement mogelijk te maken. En de concrete vraag is: doe je mee?

Toch maar even goed nadenken. 17 aug tot en met 28 aug is een lange periode die direct aansluit na mijn vakantie. Het is een drukke periode qua werk, ondanks dat ik enthousiast ben laat ik hem schieten. Een meewegende factor voor mezelf is: ik ben maar een B-kamprechter, niet echt veel ervaring en dit is een wedstrijd van een ander kaliber.

17 juni:
Tom (van der Lelij) en Laurens (van Campen) sturen een reminder. Ik had niet aangegeven of ik wel of niet kon. Belangrijker detail; ze zoeken nog steeds veel mensen met name voor in het weekeinde. Werken en in het weekeinde aanwezig zijn op een WK dat is ook een oplossing.  Kort overleg met de afdeling planning en logistiek (lees: mijn vrouw) en direct antwoorden. Beide weekenden (20/21 aug en 27/28 aug) ben ik erbij. Spannend om naar uit te kijken.

25 juli:
Tom mailt me met een bevestiging dat ik inderdaad 4 dagen verwacht wordt. Tevens een paar uitnodigingen voor extra dagen:
13 augustus wordt alles op de WAB (Willem Alexander Baan) uitgelegd;
19 augustus kennismaking diner van de ITO’s en NTO’s;
22 augustus Jury outing in de avond waarbij de locatie later bekend zal worden gemaakt.
Alle data direct in mijn agenda gezet. 22 augustus is een lastige dag omdat ik dan waarschijnlijk voor werk weg ben. We zullen zien of het kan. De dagen verstrijken en via e-mail updates krijg ik mee hoe het gaat met de opbouw de “Venue” (lees: het park waar het evenement wordt gehouden).

3 augustus:
We krijgen de laatste updates door per mail; de kennismaking van 13 aug wordt verplaatst naar 15 augustus. Een extra meevaller, het kennismakingsdiner wordt door Nautilus aangeboden. Hierdoor zullen de eigen kosten vervallen.

15 augustus:
Het komt steeds dichter bij en begint te kriebelen. Na werk direct door naar de WAB. In het verleden ben ik er wel geweest en dan denk je het te kennen. Gelukkig dat er langs de kant van de weg aanwijsborden stonden anders had ik de baan nooit kunnen vinden. Een nieuwe brug, rotondes waar eerst kruispunten waren (en omgekeerd), aankomst van een andere kant. En dan zie je de “Venue” voor het eerst. Het lijkt in de verste verte niet op de WAB maar eerder op een ridderkamp. Iedereen kent het als dat ene losse grote gebouw dat midden in de polder staat maar nu is het omgeven door een batterij van witte tenten en achter het gebouw staat een megalomane tribune. Een nieuwe parkeerplaats recht tegenover de brug naar het terrein zorgt ervoor dat je niet meer zo ver hoeft te lopen. Binnen zit de sfeer er al goed in, gezellig begroet ik bekenden, mede kamprechters en haal de sociale banden weer aan. 7 uur was de uitnodigingstijd maar pas rond 8 uur wordt iedereen verzocht om plaats te nemen op de grote tribune. Zo’n 200 mensen zijn aanwezig, de tribune is niet eens voor een derde gevuld. Er is een motivatie speech: 3 WK’s, 11 dagen, 67 NTO’s, 500 vrijwilligers, 700 boten, 1900 atleten; de getallen vliegen rond je oren en ik blijf erbij: het is indrukwekkend wat we gaan doen.

Na een half uurtje gaat iedereen kijken waar zijn of haar werkplekken zijn. We zullen namelijk toch nog even moeten wachten tot de WK polo’s er zijn. Ik merk dat de organisatie nog net niet helemaal op stoom is. Dit zou de avond moeten zijn om alles op te halen en uiteindelijk ga ik met lege handen naar huis: Geen accreditatie, geen NTO schema en geen Polo. Maar wel met heel veel informatie en indrukken rijker.

16 augustus:
Een mail van Tom: het schema is binnen, de umpire user manual en een kopie van de teammanagers manual. Grappige anekdote: In de umpire manual worden alle kamprechters met foto weergegeven. Door iemand uit de kamprechter commissie word ik erop gewezen dat ik er ineens anders uitzie. Ik ben ineens van een ervaren werkende man veranderd in een studentikoze ogende jongen. Toch maar even een nieuwe foto opsturen richting Tom. Direct maar even verder kijken: Ik sta zaterdag bij de atleten weging. Het is een rustige zaterdag want er zijn alleen maar trainingen, oefenstarts en reserve races. Op de zondag wordt het al gevarieerder: CC-in en wederom atleten weging. Tevens nog wat extra informatie over de accreditaties. Als je ze afgelopen maandag niet hebt ontvangen dan kun je ze zaterdag ophalen bij de jurymeeting.

19 augustus:
Het is vandaag kennismaking meeting met de internationale jury. Om 18:30 parkeer ik mijn auto bij Nautilus in het centrum van Rotterdam. Ik blijk de eerste te zijn. Vanaf 7 uur stroomt het langzaam vol. Bekenden worden wederom de hand geschud. Aan nieuwe mensen stel je jezelf voor. Het is een mix van Engels, Duits en Nederlands dat door het gebouw gonst. Informeel eten we een hapje. De Mobo’s (bestuurders van de motorboten) zorgen voor de welbekende gezelligheid. Tom en Patrick (Rombauts, hoofd van de jury) houden een korte speech en de avond loopt snel ten einde. Morgenvroeg is de jury meeting om 9 uur dus iedereen gaat op tijd zijn weg.

20 augustus:
Het is mijn eerste dag op een WK. Gesprekken met Tom de avond ervoor hebben me al veel wijzer gemaakt over de do’s en don’ts. Koffie, broodjes en vooral een gespannen sfeer wachten op me in de jury ruimte. Het is alsof het diner de avond ervoor niet heeft plaatsgevonden. Een fysieke scheiding; Links zitten de ITO’s en rechts de NTO’s. De jury (5 mensen van FISA) zit in het midden op een verhoging. Het is de allereerste jurymeeting van dit evenement. Met humor en een ontspannen houding loodst Patrick zich als een ervaren schipper door deze moeilijke wateren. Vooral is zijn boodschap samenwerking en communicatie. Dat geeft een goed gevoel. Technische details worden besproken en iedereen luistert aandachtig. Met een nieuw startschema, een uitgedraaid duty schema voor de NTO’s en een gecorrigeerde umpire manual onder mijn hand ga ik richting atleten weging. De meeste atleten komen voor proefwegingen en je taak is voornamelijk het materiaal te bewaken. Iedereen kent de term “watching paint dry” of de Nederlandse polder variant “gras zien groeien”? Dit is daar gewoon de overtreffende trap van. Aardig wat koffie, 1 e-book op mijn telefoon en welgeteld 1 vraag van een atleet verder wordt het interessant: de spare races worden ingewogen. Weer een illusie armer: 13 personen later is dat al weer klaar. Hopelijk worden de volgende dagen wat drukker qua activiteiten. Als Nederlandse kamprechter verwacht je wat meer drukte en stress zoals je normaal op de wedstrijden ziet. Tom verzekert me aan het einde van de dag dat het zeker het geval zal zijn.

21 augustus:
Zachtjes tikt de regen tegen mijn slaapkamer raam. Nou?, zachtjes… Het is eerder de Bijbelse zondvloed die uit de hemel komt. Ik weet ineens niet of het wel zo leuk is om vandaag op de CC-in te staan. Je staat namelijk heel de dag buiten… Bij de jury vergadering zie je de eerste versmelting van de gehele jury. ITO’s gaan al aan dezelfde kant als de NTO’s zitten (Of is daar alsnog een andere reden voor? Kunnen ze het beeldscherm dat Patrick gebruikt wellicht niet zo goed zien vanaf de andere kant?) Effect is wel dat er meer ontspanning is. Na de vergadering ga ik snel naar de CC hut toe. Een grote witte tent in het midden van de botengebied. Peter Paul (Verbrugge) en Bram (Lokker) leggen veel uit over Control Commission, dit is het gebied waar de boten in en uit het water gaan. Je kent het misschien wel als ervaring van je wedstrijdtijd: Een kamprechter die aan je heelstrings trekt, een kritische klik op je boegbal werpt en dan zegt dat het goed is. Sinds dit jaar is die taak met 50% toegenomen: Je moet ook de onehandshoequickrelease controleren (Een duur woord voor een goedkope veter die de klittenband van je schoenen in de boot aan elkaar verbind waardoor je alles ineens los kunt trekken).

Bij een WK wordt het toch wat gecompliceerder. CC wordt hier opgesplitst; Je hebt CC-out en CC-in. Bij CC-out wordt naast wat je als NTO gewend bent ook een aantal andere controles gedaan: Reclame uitingen moeten aan eisen voldoen, stickers op je boot moeten aanwezig zijn met verplichte reclame uitingen, personalia controle en positie controle in de boot. Een heus smoelenboek zal er aan te pas komen en iedere roeier wordt gecontroleerd of hij/zij op de juiste positie zit. Het is alleen vaststellen; communicatie met de ploeg gebeurt door de ITO. (NTO’s die de avond ervoor de smoelenboeken hebben gemaakt, hartelijk dank! Ik weet dat het een vervelend karwijtje is geweest maar het heeft zeker geholpen.)

Bij CC-in is het meer een begeleidende rol. Door middel van een loting worden boten aangemerkt om bij aankomst naar de botenweging te gaan. Hierbij zal de NTO als chaperonne optreden zodat er geen extra gewicht wordt toegevoegd in de tussentijd tussen CC en bootweging. Deze zondag zal dat water naar de zee dragen zijn. Door de regen wordt er minstens tijdens de tocht een liter aan water aan de boot toegevoegd.

2016-08-24-PHOTO-00000208De ochtend verloopt langzaam in tegenstelling tot het water dat van mijn regenkleding mijn schoenen in loopt. Het gevoel dat de Niagara watervallen verplaatst zijn en nu boven mij gehouden worden bekruipt me. Het Lourdes gevoel erna is ondanks het leedvermaak welkom: een vrijwilliger die helemaal geen regenkleding heeft. Vrijwilligers nemen de schoenen aan van de atleten, stoppen ze in mandjes en zorgen bij terugkomst van de boot dat de atleten de juiste schoenen terug krijgen. Na een periode afzien in de regen sturen we hem naar binnen de tent in. Hij wordt snel afgelost door een andere vrijwilliger die wel regenkleding heeft. Om 12 uur zit mijn intensieve wasbeurt van 3 uur erop en mag ik gelukkig naar de atleten weging toe. Ik zit goed en wel,  komt een Zuid-Amerikaanse ITO binnen. Heeft er iemand een regenbroek? Zuid-Amerikaanse scholen leren kinderen dus niet hoe hard het kan regenen in Nederland. Daarnaast heb ik ook geleerd dat Chinese scholen hun kinderen niet vertellen dat het buiten China wel eens regent of wat koeler kan zijn. De Chinese ITO had alleen korte broeken bij zich. Ik geef de Zuid-Amerikaan mijn broek en we spreken af hoe ik hem zo spoedig mogelijk  terug kan krijgen want ik verwacht nog wel meer regen de komende dagen.

Droog en warm kijk ik toe hoe mannen en vrouwen,  een voor een op een weegschaal gaan staan. Op 1 ons nauwkeurig worden ze gewogen en gemiddelden berekend per ploeg. Een keer is er een ploeg die  uitgewogen wordt. Gemiddeld zijn ze een ons te zwaar. Gelukkig hebben ze nog voldoende tijd om er iets aan te doen. Als ik naar het toilet ga, zie ik ze in het botenhuis in volle bepakking rondjes rennen. Ze zien eruit alsof ze in Siberische omstandigheden moeten zien te overleven. Een kwartiertje later zijn ze terug bij de atletenweging. Vol zwetend, zo veel mogelijk vocht van hun lichaam wrijven en ja hoor, de imaginaire ontberingen in Siberië hebben succes: exact het maximale gewicht dat is toegestaan. De ITO adviseert ze nog wel dat ze officieel na de race ook nog onder het gewicht moeten zitten. 2016-08-24-PHOTO-00000207Uiteindelijk ga ik op tijd weg om het vliegtuig te halen voor mijn werk. Door de regen is de parkeerplaats veranderd in een kopie van het olympische bad van Rio, alleen is het bruin water in plaats van groen. In de auto snel schoenen uit en andere kleren aan. Deze natte zondag maar vergeten en naar Schiphol toe.
Gedurende de week krijgen we van Tom en Laurens iedere dag een update per email. Hierin staan verzoeken, wijzigingen en vragen vanuit de jury om rekening mee te houden. Dress code wordt gewijzigd van lange broek, stropdas en jasje naar korte broek/rok, blauwe bloes en accreditatie. Het blijkt uiteindelijk toch nog zomer te worden in Nederland (natuurlijk als ik er weer eens niet ben).

27 augustus:
Het is weer zover, ik heb de hele week in het buitenland via de website radio het WK gevolgd en heel de week gehoord hoe goed het wel niet gaat. Ik ben benieuwd wat de laatste 2 dagen in petto hebben. De dresscode is weer normaal gezien de weersomstandigheden. In de ochtend aligneur zijn, gevolgd door marshal 10 minuten (ik mag een gebied in de gaten houden dat er geen ongelukken gebeuren en de ploegen adviseren om op tijd naar de start te gaan). In de middag staat er op de planning CC-in en bootweging. Het is een gevarieerde dag dus. Aangezien ik nog nooit op de WAB aligneur ben geweest laat ik de ervaren NTO eerst. Hij vertelt me hoe hij het aanpakt en dat geeft me direct inzicht waar ik rekening mee moet houden. Het is gewoon gezellig in het gebouwtje en de ITO doet ook gezellig mee. Ondanks de gezelligheid wordt er geconcentreerd gewerkt.

De Marshal 10 minuten taak wordt via een update vervangen door een extra sessie CC-out. Een van de NTO’s is ziek en er is geschoven in het schema. De rest van de dag in de zon met factor 50 en bakken maar. Tijdens de sessie ben ik lekker bezig, een grapje op zijn tijd, alert zijn en ik leer facetten kennen van een mede kamprechter die mij niet eerder zijn opgevallen.

De allerlaatste ploeg nog even controleren en dan mag ik aan de lunch. Het is echt het noodlot: een Grieks team lijkt een formaliteit maar helaas. De nummer 3 en slag zijn niet als zodanig te herkennen in het fotoboek. Iedereen is al naar de lunch toe. Een ITO aanklampen dan maar en vragen wat zijn bevindingen zijn. Ook hij twijfelt. Aangezien mijn Grieks en de ploeg hun Engels niet zo goed is wordt communiceren op het water wat lastig. Accreditatie hebben ze in de tassenopslag liggen dus die kunnen we niet checken. De ITO laat ze vertrekken, even overleggen met de hoofdverantwoordelijke van CC. Het beste is een referentie vragen bij de atleten weging, het is tenslotte een lichte mannen 4. Daar blijkt alles in orde te zijn. Ze hebben daar met identificatie gewerkt en dat was in orde. Terugkoppeling richting de ITO en coördinator CC en dan alsnog 20 minuten later aan de lunch.

De middag draai ik mee op de bootweging. De verantwoordelijke op de bootweging is dezelfde ITO die ik eerder heb aangesproken om de Griekse crisis mee op te lossen. Hij geeft me redelijk veel vertrouwen en laat ons het werk doen en controleert wat wij doen. Tussen de wegingen door hebben we een Nederlands gesprek en leren we elkaar wat beter kennen. Ook de fijne kneepjes van de regels komen aan het licht en dan merk je dat niet alles wat op papier staat zo zwart-wit gelezen moet worden. Ondanks 354 pagina’s Rules of Racing blijkt het toch nog steeds interpretatie te zijn.

Na deze sessie kan ik eindelijk voor het eerst een wedstrijd zien. Een heerlijk ontspannen sfeer hangt er en de roeiers worden luidruchtig aangemoedigd. Het maakt niet uit of het om de eerste of zesde plaats gaat. Finishes met een verschil van 2 duizendste komen voor en de foto finish blijkt meermaals nodig te zijn om een winnaar aan te wijzen. Het is goed vertoeven in de fan-zone op een WK.

28 augustus:
IMG_1090

 

Het schema geeft een leuke variatie aan: ’s morgens assisteren in de finishtoren en ’s middags mag ik weer begeleiden op de CC-in. CC lijkt mijn lot dit evenement maar het is een ontspannen plek. De routines zijn bekend waardoor ik ook wat tijd heb om rond te lopen. De jurymeeting is kort. Iedereen weet wat er nu verwacht wordt en we zullen de dag op tijd moeten afsluiten. Atleten van de hele wereld komen naar deze plek en zullen toch op tijd hun vliegtuig moeten halen. Uitloop is geen optie.

 

IMG_1092En dan…het Nederlandse weer doet waar het goed in is. Veranderen! Binnen een periode van 10 minuten is er bliksem, onweer, harde regen en wind. Er is al op geanticipeerd en de baan was al gesloten. Goed gedaan veiligheidscoördinator! De organisatie neemt de beslissing om de start uit te stellen. Uiteindelijk een uur later dan oorspronkelijk gepland wordt er gestart. Nieuwe tijdschema’s worden verspreid en iedereen is hard aan het werk om alles in goede banen te leiden.

De dag verloopt zonder verdere incidenten en sluit zoals ’s morgens in de jury meeting besproken is precies om 14:30 uur af. Voor de NTO’s is er de taak om de laatste ploegen binnen te loodsen, de werkplekken zo goed als het kan op te ruimen en zich daarna naar de Zuidplas-lounge te begeven. Onder het genot van een drankje en een hapje luisteren we naar speeches van het organisatie comité en de burgemeester van Zuidplas. Als laatste worden FISA leden geëerd omdat ze de 65-jarige leeftijd hebben bereikt. Het WK is nu definitief afgelopen. Zodra je de lounge verlaat sta je op een terrein dat leegstroomt. Het botenterrein wat de dagen ervoor vol stond met boten is nu een leeg karkas van stalen skeletten. Tenten worden snel leeggeruimd en merchandise wordt weer ingepakt. Iedereen is onderweg naar de bussen om terug gebracht te worden naar openbaar vervoer of de parkeerplaats.

‘s avonds op de bank denk ik terug aan 2 weekenden WK, op YouTube kijken mijn kinderen naar een kanaal genaamd “Is het leuk of is het meuk?”. Het is een kanaal dat kinderspeelgoed beoordeelt door de voor en tegens op een rijtje te zetten en daarna een eindoordeel te geven: Leuk of Meuk…Het brengt me op een idee om dat ook eens te doen voor dit WK:

Mindere dingen:
– Uren die je niet thuis bent omdat je ’s morgens vroeg vertrekt en pas in de avond thuis bent;
– een paar schoenen is niet meer te gebruiken door de regen die erin is gelopen;
– een bidon verloren;

Leuke dingen:
– Ervaring opgedaan hoe het achter de schermen op een WK toegaat,

  • – nieuwe mensen leren kennen, bekenden beter leren kennen
    – mooie races kunnen zien,
  • – plezier samen met NTO’s en ITO’s , coaches en atleten
  • – Een Braziliaan die je tijdens zijn training bij TOR in Tilburg nog succes wenst als eerste op het vlot bij CC-in feliciteren met een bronzen medaille.
    – Griekse dames helpen om het vlot te bereiken omdat ze uitgeput niet meer tegen de wind kunnen strijden en kunnen aanleggen
    – Meekijken bij een beslissing voor brons of vierde op basis van een verschil van 4 honderdste
    – Samen met een coach lachen in de bus naar de parkeerplaats. Hij bedankte me omdat zijn boot die dag al voor de vierde keer dit WK naar de bootweging heb begeleid. Hij schimpte dat zijn geluk in de liefde wel heel groot moest zijn als dit het ongeluk was dat er tegenover stond.
    – Naast de tribune staan om Nederlands succes over de finish te schreeuwen
    – En nog een hele reeks kleine dingen die gebeurd zijn en het allemaal zo intens maken.
  • Natuurlijk wist ik dit al maar het is me duidelijk: Dit is LEUK. Hiervoor zou ik elke dag van het jaar tekenen als ik elke dag zo met mijn sport bezig zou kunnen zijn. Tom en Laurens, bedankt! Bedankt voor die reminder op 17 juni, anders had ik dit alles gemist; bedankt voor de organisatie en duidelijke communicatie tijdens deze 11 dagen.
  • Martijn Broos
    Kamprechter B

Archief